choroba afektywna dwubiegunowa

Przyczyny i leczenie choroby dwubiegunowej

Choroba afektywna dwubiegunowa dotyka w równym stopniu mężczyzn, jak i kobiety. Pojawia się najczęściej między 20 a 30 rokiem życia. Może jednak wystąpić zarówno we wcześniejszym, jak i późniejszym okresie. Za główną przyczynę choroby ChAD uznaje się kombinację czynników: genetycznych, biochemicznych i środowiskowych.

 

ChAD – uwarunkowania genetyczne, biochemiczne i środowiskowe

 

U dzieci rodziców, u których wystąpiła choroba afektywna dwubiegunowa, istnieje wysokie ryzyko wystąpienia ChAD. Czynnik genetyczny, choć nie do końca wyjaśniony jest jednym, na który zwraca się szczególną uwagę, jeśli chodzi o występowanie choroby afektywnej dwubiegunowej. Nie bez znaczenia są też uwarunkowania biochemiczne. W chorobie dwubiegunowej ograniczone jest okresowo wydzielanie substancji takich jak: noradrenalina, serotonina, acetylocholina oraz dopamina. Sytuację stabilizuje leczenie farmakologiczne. Na występowanie choroby dwubiegunowej niewątpliwy wpływ mają także czynniki środowiskowe. Długotrwały stres uważa się za zapalnik tytułowego schorzenia psychicznego. Należy pamiętać, że nieregularność prac wykonywanych każdego dnia, jak i brak snu to kolejne przyczyny, jakie mogą potęgować zaburzenie.

 

Choroba afektywna dwubiegunowa – czym dokładnie jest?

 

ChAD to choroba, która wcześniej nazywana była manią depresyjną. Chorzy doświadczają w jej przypadku krańcowych wahań nastroju objawiających się rzutami epizodów depresji lub manii. Dokładnie chorzy mogą mieć do czynienia z depresją, smutkiem, a kolejno stanem nadmiernego pobudzenia, euforią. Długość trwania epizodów to zwykle 60-90 dni. Pomiędzy epizodami u chorych występuje okres wyrównania nastroju zwany remisją. Zasadniczym celem leczenia ChAD jest utrzymanie zdrowia psychicznego pacjenta w jak najdłuższym czasie remisji.

 

ChAD – leczenie

 

Choroba afektywna dwubiegunowa może być skutecznie leczona. W tym wypadku potrzebne jest jednak dostatecznie wczesne rozpoznanie pierwszych objawów zaburzenia. Niestety ChAD jest rozpoznawana ze znacznym opóźnieniem, co oczywiście przekłada się na opóźniony proces terapii. Spory odsetek chorych rozpoczyna leczenie dopiero około 40 roku życia, choć pierwsze objawy choroby dają o sobie znać nawet po ukończeniu 18 lat.

 

Zasadnicze znaczenie w leczeniu choroby dwubiegunowej odgrywa farmakoterapia, ponieważ jedną z głównych przyczyn występowania ChAD są zaburzenie neurochemiczne zachodzące w mózgu. Leki normalizują powyższe procesy, dzięki czemu pacjenci mogą cieszyć się coraz dłuższymi okresami remisji. Wspomagająca leczenie terapia interpersonalna ma natomiast na celu nauczenie się przez chorego właściwego zachowania do osób najbliższych. Na szczególną uwagę zasługuje także poznawcza terapia behawioralna mająca wywołać u chorych zmiany w ich wzorcach myślowych i przekonaniach.

 

Joanna Kowalska (Author)